Аллоҳ таоло умматни бирлик, меҳр-оқибат ва биродарлик асосида яшашга буюрган. Бироқ тарих давомида мусулмонларнинг сафини бузиш, улар орасига адоват ва низо уруғини сочишга уринган кимсалар ҳамиша топилган. Шунинг учун ҳар бир мўмин фитнанинг хавфини англаб, унинг домига тушиб қолмаслик учун доимо ҳушёр бўлиши лозим.

Илмсиз донишманднинг энг яққол белгиси — кўп гапириб, кам англашидир. У ҳар бир масалада фикр билдиришни бурч деб билади. Гўёки дунёда жавобсиз савол қолмагандай, ҳар мавзуда ҳукм чиқаради. Ҳолбуки, ҳақиқий олимлар билмаган масалаларида: «Билмайман», деб айтишдан уялмайдилар. Чунки илм инсонга фақат билимини эмас, балки ўз чегарасини ҳам танитишни ўргатади.

Оила — инсон қалбининг энг оромли маскани, меҳр-муҳаббатнинг энг пок боғи, ҳаёт йўлидаги энг ишончли ҳамроҳликдир. Бу боғнинг илдизи никоҳ деб аталмиш муқаддас аҳдга суянган бўлади. Никоҳ — икки инсоннинг бир том остида яшаш ҳақидаги келишувигина эмас, балки икки қалбнинг бир мақсад, бир орзу ва бир тақдир сари қадам қўйишидир.

Ибодатдан малолланиб, дунё машғулотидан чарчамаслик — хавфли аломат.  Баъзи инсонлар илм суҳбати бўлса, мавъиза қилинса ёки намозда қироат бироз узоқроқ ўқилса тезда зерикиб, малолланиб қоладилар. Масжидда ўтириш, Қуръон тинглаш ёки илм аҳли билан суҳбат қуриш уларга оғир туюлади. Аммо ажабланарлиси шундаки, айни инсонлар дунёвий машғулотларда соатлаб чарчамасдан вақт ўтказадилар.

Бугун бутун дунё глобализация деган жараённи бошдан кечираётгани рост. Глобаллашувнинг яхши жиҳатлари ҳам бор, албатта. Аммо салбий таъсирлари ҳам талайгина. Жумладан, ушбу жараён давомида катта-кичик жамиятлар олдида пайдо бўлаётган энг катта қўрқув – бу миллий ўзликни сақлаб қолиш билан боғлиқ муаммолардир. Зеро, нисбатан кичик бир жамият бошқа йирик жамиятлар томонидан секин аста ўза домига тортаётгани кўпчиликни хавотирган солаётган бўлса, ажабмас.