Xalqimizning Ikkinchi jahon urushi davridagi jasorati hamda fashizm ustidan qozonilgan G‘alabaga qo‘shgan hissasi beqiyosdir. Bu haqiqatni butun dunyo yaxshi biladi va e’tirof etadi. O‘sha mudhish yillarda minglab ajdodlarimiz Vatan va tinchlik yo‘lida qurbon bo‘ldi, ko‘plab yurtdoshlarimiz esa qahramon sifatida uyiga qaytdi. Front ortida qolgan bobo va momolarimiz ham jang maydonidagidan kam bo‘lmagan mashaqqatli mehnatni amalga oshirdilar.
Ba’zan tarix sahifalarini varaqlarkanmiz, oddiy raqamlar ortida qanday taqdirlar, qanday iztiroblar va qanday buyuk jasoratlar yashiringanini unutib qo‘yamiz. Ikkinchi jahon urushi ham shunday sinovlarning eng dahshatlilaridan biri bo‘lib, millionlab insonlar taqdirini o‘zgartirdi. Bu urush faqat frontdagi janglar emas, balki insonlarning yuragidan o‘tgan og‘ir dard, sabr va matonat tarixidir.
Urush – bu tarix sahifalarida qora siyoh bilan yozilgan fojea emas, balki inson qalbiga o‘yilgan, o‘chmas izdir. U nafaqat tuproqni titratadi, balki yuraklarni ham larzaga soladi. U nafaqat shaharlarni vayron qiladi, balki insonning ichki dunyosini ham chilparchin etadi. Ammo ana shu vayronaliklar orasidan ba’zan eng buyuk fazilatlar – fidoyilik, sabr, mehr va imon g‘uncha kabi unib chiqadi. O‘zbekiston xalqi urush yillarida aynan shunday mo‘’jizani yaratdi.
Bu – oddiy jasorat emas edi. Bu – sukutdagi qahramonlik edi.
Tarjima san’atiga oid qarashlar insoniyat muloqotga ehtiyoj sezgan ilk davrlardayoq shakllana boshlagan. Tarixga nazar tashlasak, har bir tarjimon o‘z faoliyati davomida muayyan tamoyillar va shaxsiy qarashlariga tayanib ish ko‘rganini ko‘ramiz. IX asrning birinchi yarmida xalifa Ma’mun ar-Rashid tomonidan Bag‘dodda tashkil etilgan “Bayt ul-hikma” (Donishmandlar uyi) akademiyasi tarjimonlik faoliyatini tizimli asosga qo‘ygan ilk yirik ilmiy markazlardan biridir. Bu yerda yunon, fors, yahudiy, sanskrit va suryoniy tillaridan ko‘plab ilmiy, falsafiy hamda axloqiy asarlar arab tiliga o‘girilib, sharhlar bilan boyitilgan holda Islom olamiga tarqatilgan.
Бугунги кунда инсоният иқлим ўзгариши ва табиий ресурс (неъмат)ларнинг камайиши каби жиддий муаммолар билан юзма-юз келиб турибди. Атроф-муҳитни муҳофаза қилиш масаласи замонавий дунёнинг энг устувор вазифасига айланган бўлса-да, аслида бу борадаги юксак маданият ва одоб қоидалари бундан 14 аср муқаддам Ислом таълимотида мукаммал тарзда баён этилган.
