Илм толиби ўз фикрини тўғри шакллантириши учун муайян таълим тизими ва қоидаларига риоя қилиши лозим. Бу борада буюк уламоларимиз қуйидаги мезонларни белгилаганлар: Имом Муҳаммад Шайбоний айтадилар: «Илмга учта хислат билан эришилади: кучли рағбат, заковатли ақл ва моддий таъминот». Имом Шофеий таъкидлайдилар: «Толиби илм уч нарсага муҳтож: узоқ умр, моддий барқарорлик ва заковат». Хатиб Бағдодий шу жумлаларни келтириб шундай изоҳ берадилар: «Узоқ умр» — илмга доимий боғланиш; «моддий барқарорлик» — тирикчилик ташвишидан холи бўлиб, бор эътиборни илмга қаратишдир.
Аллоҳ таоло умматни бирлик, меҳр-оқибат ва биродарлик асосида яшашга буюрган. Бироқ тарих давомида мусулмонларнинг сафини бузиш, улар орасига адоват ва низо уруғини сочишга уринган кимсалар ҳамиша топилган. Шунинг учун ҳар бир мўмин фитнанинг хавфини англаб, унинг домига тушиб қолмаслик учун доимо ҳушёр бўлиши лозим.
Илмсиз донишманднинг энг яққол белгиси — кўп гапириб, кам англашидир. У ҳар бир масалада фикр билдиришни бурч деб билади. Гўёки дунёда жавобсиз савол қолмагандай, ҳар мавзуда ҳукм чиқаради. Ҳолбуки, ҳақиқий олимлар билмаган масалаларида: «Билмайман», деб айтишдан уялмайдилар. Чунки илм инсонга фақат билимини эмас, балки ўз чегарасини ҳам танитишни ўргатади.
Оила — инсон қалбининг энг оромли маскани, меҳр-муҳаббатнинг энг пок боғи, ҳаёт йўлидаги энг ишончли ҳамроҳликдир. Бу боғнинг илдизи никоҳ деб аталмиш муқаддас аҳдга суянган бўлади. Никоҳ — икки инсоннинг бир том остида яшаш ҳақидаги келишувигина эмас, балки икки қалбнинг бир мақсад, бир орзу ва бир тақдир сари қадам қўйишидир.
