Оила — инсон қалбининг энг оромли маскани, меҳр-муҳаббатнинг энг пок боғи, ҳаёт йўлидаги энг ишончли ҳамроҳликдир. Бу боғнинг илдизи никоҳ деб аталмиш муқаддас аҳдга суянган бўлади. Никоҳ — икки инсоннинг бир том остида яшаш ҳақидаги келишувигина эмас, балки икки қалбнинг бир мақсад, бир орзу ва бир тақдир сари қадам қўйишидир.

Ибодатдан малолланиб, дунё машғулотидан чарчамаслик — хавфли аломат.  Баъзи инсонлар илм суҳбати бўлса, мавъиза қилинса ёки намозда қироат бироз узоқроқ ўқилса тезда зерикиб, малолланиб қоладилар. Масжидда ўтириш, Қуръон тинглаш ёки илм аҳли билан суҳбат қуриш уларга оғир туюлади. Аммо ажабланарлиси шундаки, айни инсонлар дунёвий машғулотларда соатлаб чарчамасдан вақт ўтказадилар.

Бугун бутун дунё глобализация деган жараённи бошдан кечираётгани рост. Глобаллашувнинг яхши жиҳатлари ҳам бор, албатта. Аммо салбий таъсирлари ҳам талайгина. Жумладан, ушбу жараён давомида катта-кичик жамиятлар олдида пайдо бўлаётган энг катта қўрқув – бу миллий ўзликни сақлаб қолиш билан боғлиқ муаммолардир. Зеро, нисбатан кичик бир жамият бошқа йирик жамиятлар томонидан секин аста ўза домига тортаётгани кўпчиликни хавотирган солаётган бўлса, ажабмас.

Ислом оламида бешинчи аркон муборак ҳаж зиёрати адо қилинадиган зулҳижжа ойи кириб келди. “Йўлга қодир бўлганлар зиммасида Аллоҳ учун Байтни ҳаж қилиш (фарзи) бордир”, деган ояти каримага – Аллоҳ таолонинг амрига мувофиқ зиёратчилар ҳаж амалини бажаришга ошиқмоқдалар. Зулҳижжа ойининг фазилатли қурбонлик кунларида қурбонликни ният қилганлар, ушбу ниятини адо қилганларга беҳисоб ажру савоблар ёғилиши бор. Ҳазрати Али розиёллоҳу анҳу Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васалламдан ривоят қилган ҳадисда  “Кимки қурбонликка жонлиқ олиш учун бозорга борса, Аллоҳ таоло ҳар бир қадамига ўнта савоб ато этади ва гуноҳларини кечиради. Қурбонликни савдо қилаётганда, айтган сўзларини тасбеҳ ўрнига қабул қилади. Қурбонлик учун берган ҳар бир дирҳамига етти юз дирҳам савобини беради. Қурбонликнинг ҳар қатра қонидан ўнта фаришта ясатади ва улар қиёматгача унинг истиғфорини айтадилар. Қурбонлик гўштининг ҳар луқмаси учун бир қулни озод қилганлик савоби ёзилади”, дедилар.

Хато — бу йиқилиш эмас, балки туриш учун берилган имкониятдир. Оқил инсон ҳар бир хатосини ўқитувчи деб билади. У ўзини таҳлил қилади, камчиликларини англайди ва янада мукаммал бўлишга интилади. Аҳмоқ эса хатосини тан олмасдан, бошқаларни айблаш билан овора бўлади. Шу боис, ҳар биримиз ўз нафсимизни сўроққа тутишни ўрганишимиз лозим. Чунки ҳақиқий камолот — ўз хатоларини тан олиш ва улардан сабоқ чиқаришдадир. Ҳаёт йўлида адашмаслик учун инсонга ақл, виждон ва тавба эшиги берилган. Бу эшикни оча билган инсон — бахтли инсон.